رعنای من

دُخی جونم

این روز ها حسم شده مثل روزهای اولی که به دنیا اومده بودی

هاج و واج و مبهوت نگاهت میکردم و باورم  نمیشد تورو دارم

باورم نمیشد یک نطفه ، اینقدر رشد میکنه که یک روز میزارندش بغل دست آدم و میگن اینم بچه ات

حالا هم همونطور مبهوت قدو بالات هستم

2 سال گذشته تو هر روز جدیدتر میشی

دلم میخواد حست و خاطراتت ، درونم رسوخ کنه

میگم رسوخ یعنی به تمام معنی رخنه کنه به تمام معنی بافته بشه به همه سلول های تنم

به خورد روحم بره

ولی از دستم در میره

این روزگار مجال نمیده ...این ساعت ها زود میگذره و تنش زمونه بد روی اعصاب آدم اثر میذاره

نمیذاره فارق باشم یا باشیم

ولی دارم سعی میکنم

خیلی دوستت دارم مخصوصا وقتی بهت میگم دستاتو دور گردنم حلقه کن و تو انجامش میدی و حسابی منو به خودت میچسبونی و گاهی دندوناتو فرو میکنی تویه لُپم و من عشق میکنم

این روزها باهام حرف میزنی دستهاتو تو هوا تکون میدی و گاهی ایستاده با یک ژست خاص باهام بحث میکنی و من هاج و واجم و لذت میبرم از روز به روز بزرگ شدنت

این حس هر مادری هست اما اینقدر دوست داشتنی که آدم فکر میکنه فقط خودش داره تجربه اش میکنه